Tijdens een conferentie over de voortgang van het onderwijs voor het schooljaar 2025-2026 en de taken voor 2026-2027 riep universitair hoofddocent dr. Nguyen Tan Phat, lid van het stadscomité en directeur van het departement Onderwijs en Opleiding van Ho Chi Minh-stad, op tot een koerswijziging in de beleids- en verantwoordingscultuur van het onderwijs.
Rapportages missen realiteit, zegt departementsleider
Volgens Nguyen Tan Phat ligt het probleem in de manier waarop onderwijsinstellingen en andere verantwoordelijke partijen verantwoording afleggen. Hij stelde dat veel rapporten zich te eenzijdig richten op behaald succes en resultaten en te weinig aandacht besteden aan de concrete problemen die aangepakt moeten worden. Dat belemmert volgens hem daadwerkelijke vooruitgang.
"Rapporten richten zich vaak te veel op de behaalde resultaten, terwijl de werkelijke problemen waarmee de sector kampt en die moeten worden aangepakt, slechts terloops worden genoemd. Dit weerspiegelt niet de realiteit, en als dit zo doorgaat, zullen we geen vooruitgang boeken."
De directeur erkende dat er regionale onevenwichtigheden bestaan in het onderwijsaanbod. In bepaalde gebieden is sprake van een tekort of een overschot aan scholen, en op sommige locaties schieten de voorzieningen te kort. Hij wees specifiek op tekorten aan middelbare scholen in het algemeen onderwijs en het ontbreken van gespecialiseerde instellingen in aangrenzende provincies.
Tekorten aan speciale voorzieningen
Nguyen Tan Phat noemde expliciet dat in de provincies Binh Duong en Ba Ria - Vung Tau gespecialiseerde scholen ontbreken. Ook zijn er geen voldoende voorzieningen voor leerlingen met een beperking en voor kinderen met autisme, terwijl het aantal van die kinderen volgens hem toeneemt. Hij vroeg zich hardop af waar de verantwoordelijkheid ligt: bij de onderwijssector, of bij lokale overheden.
- Tekort aan middelbare scholen in bepaalde regio's.
- Ontbreken van gespecialiseerde scholen in Binh Duong en Ba Ria - Vung Tau.
- Onvoldoende voorzieningen voor leerlingen met een beperking en kinderen met autisme.
De opmerkingen zijn onderdeel van een bredere discussie over de kwaliteit van het hoger en voortgezet onderwijs. Nguyen Tan Phat bekeek ook examen- en competitieprestaties en zette deze af tegen de omvang van de regio.
Vragen bij kwaliteit en internationale prestaties
Hij plaatste de behaalde prijzen en internationale onderscheidingen in perspectief: voor een regio van ongeveer 17 miljoen inwoners zijn er volgens hem 288 prijzen voor excellente leerlingen, maar op het niveau van internationale medailles zou het resultaat teleurstellend zijn; er werd slechts één bronzen medaille genoemd. Dat roept volgens hem de vraag op waar de kwaliteit en de concurrentiekracht van het hoger onderwijs liggen.
| Aspect | Opmerking |
|---|---|
| Regioomvang | ~17 miljoen inwoners |
| Aantal prijzen excellente leerlingen | 288 |
| Internationale medailles | Alleen één bronzen medaille genoemd |
Verder verwees Nguyen Tan Phat naar gestandaardiseerde scores: volgens hem staat de regio tweede op gemiddelde wiskundescore en derde op gemiddelde Engelscore, wat impliceert dat er op sommige punten sterke prestaties zijn, maar dat die zich niet automatisch vertalen naar uitmuntende internationale resultaten.
Consequenties voor beleid en kansengelijkheid
De waarschuwing van de stadsleider raakt aan twee kernthema's voor het onderwijsbeleid. Ten eerste: zonder een realistische probleem- en behoeftenanalyse blijven beleidsmaatregelen oppervlakkig en zullen ongelijkheden voortbestaan. Ten tweede: het ontbreken van gespecialiseerde scholen en voorzieningen heeft directe gevolgen voor de kansen van leerlingen met speciale behoeften en voor gelijke toegang tot onderwijs van goede kwaliteit.
De oproep om minder formalisme en meer aandacht voor inhoud en voorzieningen richt zich niet alleen op rapportages, maar ook op planning en investeringen door stedelijke en lokale overheden. Hoe die verantwoordelijkheid vervolgens wordt ingevuld, en welke maatregelen volgen in het komende schooljaar, zal bepalend zijn voor de mate waarin de geconstateerde tekorten worden weggewerkt.
Deze signalen vanuit Ho Chi Minh-stad bieden aanknopingspunten voor bredere reflectie op de verhouding tussen meetbare resultaten en daadwerkelijke onderwijskwaliteit, en op de vraag hoe onderwijsbeleid kan bijdragen aan meer gelijke kansen voor alle leerlingen.
