De veerpont die al decennia de IJssel bij Brummen met Bronkhorst verbindt, is voor veel bewoners en bezoekers een vertrouwd beeld. Aan het roer staat al bijna vijftig jaar dezelfde man: Dirk Wijers, inmiddels 74 jaar oud. Ondanks pijn in zijn knieën en het dringende medische advies om te stoppen, grijpt hij de touwtjes niet zomaar uit handen.
Een levenswerk dat niet zomaar te koop is
Het werk is diepgeworteld in zijn familiegeschiedenis. Als jongen hielp hij al mee met de overtochten van zijn vader. Op zijn 24ste nam hij de pont officieel over en investeerde hij meteen in een groter vaartuig. Waar vroeger plek was voor drie auto’s, biedt het huidige schip ruimte aan ongeveer acht kleine auto’s. De combinatie van techniek, water en contact met passagiers houdt hem volgens eigen zeggen op de been.
"Als ik niet meer kan, dan kan het niet meer."
Dat credo illustreert zowel zijn betrokkenheid als de praktische problemen rond opvolging. Hoewel er in de loop der jaren kandidaten zijn geweest, ontbreekt tot op heden een definitief gezicht dat het stokje wil of kan overnemen. Zijn dochters tonen geen belangstelling voor het bedrijf dat van generatie op generatie is overgegaan.
Dagritme, kleine geluksmomenten en zorgen
Doordeweeks vaart hij meestal halve dagen; in het weekend zijn de diensten langer. Op een gemiddelde ochtend kan hij tijdens een korte dienst tientallen keren heen en weer gaan. Tussen de schippersklus door geniet hij van kleine dingen: een hengeltje uitgooien of een bever langs het hek zien zwemmen, momenten die hij graag aanwijst voor reizigers. Zelf probeert hij reizigers ook wel eens op de natuur te wijzen, maar ziet dat veel mensen met hun telefoon bezig zijn tijdens de overtocht.
Grotere problematiek: vergrijzing en opvolging
Het verhaal van Wijers past in een breder beeld van vergrijzing bij ondernemers in Nederland. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek is ongeveer 13% van de bedrijven met minimaal twee werkzame personen in handen van ondernemers van 65 jaar of ouder. Onderzoek van Ipsos I&O in opdracht van ABN AMRO laat zien dat van de ondernemers die binnen tien jaar willen stoppen, 20% actief naar een opvolger zoekt maar die nog niet heeft gevonden. Zonder opvolging dreigen lokaal verankerde diensten en ambachten te verdwijnen.
| Feit | Waarde |
|---|---|
| Leeftijd pontbaas | 74 jaar |
| Jaar van overname | 1976 |
| Capaciteit pont vroeger | 3 auto’s |
| Capaciteit huidige pont | 8 kleine auto’s |
| Percentage ondernemers ≥65 jaar (CBS) | 13% |
| Ondernemers die opvolger zoeken maar nog niet hebben (Ipsos/ABN AMRO) | 20% |
Waarom hij nog doorgaat
- Verbondenheid met het ambacht en de rivier.
- Dagelijk contact met reizigers en de lokale gemeenschap.
- Geen geschikte kandidaat met interesse of de juiste motivatie.
- Praktische en medische drempels voor volledige stopzetting.
Voor Dirk is stoppen meer dan alleen ophouden met werken. Het betekent afscheid nemen van een rol die zijn hele leven heeft bepaald. De fysieke klachten – versleten knieën die volgens de behandelend arts vervangen zouden moeten worden – maken het dilemma schrijnend. Toch blijft hij in de praktijk het veer bedienen zolang dat kan.
Wat staat er op het spel voor de regio?
De pont vervult een praktische functie voor forenzen en toeristen, maar is ook een stukje cultureel erfgoed in de streek. Als er geen opvolging komt, kan dat gevolgen hebben voor de bereikbaarheid van de directe omgeving en het behoud van een lokaal ambacht. Gemeenten en andere betrokkenen kijken vaak naar verschillende opties: overname door een nieuwe ondernemer, gemeentelijke exploitatie of integratie in bredere vervoersplannen. Vooralsnog rust die beslissing bij de huidige exploitant zolang hij vaart.
Voor omwonenden en vaste passagiers blijft de hoop bestaan dat er een oplossing komt die zowel de continuïteit waarborgt als recht doet aan het erfgoed van de overtocht. Voor Dirk persoonlijk blijft de vraag aanstaan: wie wil het roer overnemen, en wie voelt zich geroepen om een stukje Gelderse traditie voort te zetten?
