De stadsdichter van Hengelo, Robert Roth, beëindigt zijn termijn na twee jaar. Roth (61), getrouwd en vader van drie twintigers, zegt dat hij de ervaring "voor geen goud zou willen missen", maar noemt het ambt ook een zware verantwoordelijkheid. Zijn termijn loopt in september af; of hij doorgegaan was als dat kon, antwoordde hij dat twee jaar voor hem voldoende is geweest.
Verplichte gedichten en plichtsgevoel
Roth benadrukt dat het schrijven voor openbare, ceremoniële gelegenheden het ambt extra gewicht geeft. Voor evenementen zoals Dodenherdenking en de naturalisatiedag van nieuwe inwoners worden vaak poëtische bijdragen verwacht. "Een of twee keer kun je nog wel iets origineels uit je pen krijgen, maar daarna wordt het toch lastiger", zegt hij over die verplicht gestelde teksten. Daarmee duidt hij op de balans tussen creativiteit en het publieke verwachtingspatroon dat hoort bij het stadsdichterschap.
Predikant en dichter: scheiding van rollen
Toen Roth twee jaar geleden gekozen werd ontstond enige twijfel bij volgers: kan een predikant wel stadsdichter zijn zonder te veel kerkelijke sturing in zijn werk te leggen? Roth zegt daar helder over te zijn geweest en stelt dat hij de rollen heeft gescheiden. Hij heeft nooit verborgen dat hij predikant is, maar volgens hem heeft hij bewust voorkomen dat zijn gedichten evangeliserend van toon zouden zijn.
De combinatie van beide rollen bracht volgens Roth ook meer zicht op de stad. In september vorig jaar realiseerde hij zich dat hij zijn kerkelijke bubbel moest verlaten om representatief te kunnen zijn voor heel Hengelo. Die verandering omschrijft hij als verrijkend: het stadsdichterschap heeft hem "als mens verrijkt" en andere perspectieven geopend.
Ontmoetingen die vooroordelen doorbraken
Een concreet resultaat van die bredere blik was volgens Roth het contact met inwoners uit verschillende culturele achtergronden. Hij noemt in het gesprek een gesprek met Hengelose Turken tijdens hun jaarlijkse samenzijn bij de Turkse fontein op het Stationsplein. Dat contact maakte indruk: hun vriendelijkheid en liefde voor Hengelo raakten hem en hielpen hem bestaande vooroordelen te verliezen.
"Ik was besmet met bepaalde vooroordelen over mensen uit een andere cultuur. Die ben ik door dit werk grotendeels kwijtgeraakt."
Die persoonlijke ontwikkeling illustreert volgens Roth de maatschappelijke waarde van het stadsdichterschap: niet alleen symbolische teksten schrijven, maar ook bruggen bouwen tussen bevolkingsgroepen en de culturele verscheidenheid van de stad zichtbaar maken.
Publieke optredens en lokale momenten
Tijdens zijn termijn leverde Roth gedichten bij meerdere lokale gebeurtenissen. Zo schreef hij naar aanleiding van de aanwijzing van de Kasbah in Groot Driene als rijksmonument. Zulke opdrachten tonen het publieke karakter van het ambt: stadsdichters worden regelmatig gevraagd om woorden te vinden bij belangrijke momenten in de stad.
De afronding van Roths termijn betekent dat Hengelo op zoek gaat naar een nieuwe stadsdichter. Burgers en organisaties die bij die keuze willen aanknopen, kunnen erop rekenen dat de functie meer omvat dan poëzie op papier: het is ook een verbindende rol in het maatschappelijke leven.
- Duur van het ambt: twee jaar
- Leeftijd stadsdichter: 61 jaar
- Belangrijke aandachtspunten: publieke opdrachten, representatie van de hele stad, scheiding tussen kerkelijk ambt en poëtisch werk
| Kenmerk | Detail |
|---|---|
| Duur | 2 jaar |
| Leeftijd | 61 |
| Familie | Getrouwd, drie kinderen in de twintig |
De komende maanden zullen laten zien wie zich kandidaat stelt om het ambt van stadsdichter van Hengelo over te nemen. Voor Roth sluit zijn periode af met zowel persoonlijke voldoening als de erkenning van de verantwoordelijkheid die bij publieke poëzie hoort.
