Een belofte die levenslang bleef: Kerkrade houdt haar stamgast
In het centrum van Kerkrade zit een stukje stadscultuur verscholen aan de markt: Grand-Café Jules. Daar geldt al sinds 2004 een bijzondere afspraak. Toen ondernemer Jules Otten de zaak overnam, beloofde hij de toenmalige klant Riet Claessens dat ze voortaan haar drankjes niet meer zou hoeven te betalen. Die belofte geldt na meer dan twee decennia nog steeds — ook nu Otten onlangs is overleden.
Riet, inmiddels 91 jaar, is een bekende verschijning in Kerkrade. Ze heeft geen vaste plek in het café en bezoekt meerdere horecazaken in de stad, maar met enige regelmaat is zij te vinden op de markt. Haar lievelingsdrankje verklapt ze zonder omhaal: Pinot grigio.
"Pinot grigio, drink ik hier"
Belangrijk detail in de afspraak tussen Riet en de vorige eigenaar: het gratis aanbod geldt uitsluitend voor drank. "Mijn eten moet ik trouwens wél betalen, dat was ook de afspraak", zegt ze zelf met een glimlach. Riet betreurt het dat Otten er niet meer is; haar zoon Erik Hermans (67) zit geregeld naast haar en toont op zijn mobiel een foto van de recent overleden Kerkradenaar.
Horecaverleden en levenshouding
Riet is geen onbekende in de lokale horecawereld van Kerkrade. Als jonge vrouw van 23 jaar opende ze samen met haar man Eric Hermans in 1959 café Cosy Corner. Later volgden nog twee andere ondernemingen: Kirchroa Alaaf en Grand-Café Puccini. Ze werkte een groot deel van haar leven achter de bar; volgens het verhaal heeft ze ongeveer de helft van haar leven in de horeca doorgebracht.
Verlies en verdriet bleven ook in haar leven niet onvermijdelijk uit, maar Riet kijkt vooral vooruit. Als levensmotto noemt zij kort en krachtig: "genieten". Ze voegt eraan toe: "Oh ja, ik heb nooit slechte zin. Dat ook." Over haar leeftijd zegt ze nuchter: "Ik had nooit gedacht dat ik 91 jaar zou worden. Misschien word ik wel 92."
- 2004 — afspraak: gratis drankjes in Grand-Café Jules.
- 1959 — opening van café Cosy Corner door Riet en haar man.
- Heden — Riet (91) is nog regelmatig op de markt en in lokale cafés te vinden.
Wat betekent dit voor Kerkrade?
Het verhaal van Riet raakt aan meerdere facetten van het lokale leven. Ten eerste onderstreept het de betekenis van kleine, persoonlijke afspraken tussen ondernemers en vaste klanten: dergelijke praktijken dragen bij aan de sociale cohesie in een stad als Kerkrade. In een tijd waarin horecazaken steeds meer professioneel en internationaal opereren, blijft er binnen de stad een plek voor vertrouwde gezichten en persoonlijke band.
Daarnaast laat het verhaal zien hoe ouderen in Kerkrade hun plaats behouden in het publieke leven. Riet is een zichtbaar en actief lid van de lokale gemeenschap: haar aanwezigheid in cafés en op de markt is onderdeel van de stadsroutine. Voor veel inwoners zijn dat herkenbare contouren van het dagelijkse leven.
| Jaar | Gebeurtenis |
|---|---|
| 1959 | Opening café Cosy Corner door Riet en Eric Hermans |
| 2004 | Jules Otten koopt de zaak en belooft Riet gratis drankjes |
| 2026 | Riet is 91 en blijft regelmatig in Grand-Café Jules komen; Jules Otten is recent overleden |
Voor veel Kerkradenaren is Riet geen staand feit, maar een levende herinnering aan decennia horeca, samenkomsten en een cultuur van wederkerigheid. Het overlijden van Otten verandert de juridische status van de afspraak niet, maar het markeert wel het einde van een tijdperk in dat café. Of en hoe de nieuwe eigenaren de traditie voortzetten zal invloed hebben op hoe het grand-café in de toekomst als ontmoetingsplaats wordt ervaren.
In een stad waar de markt en de cafés vaak het ritme van het sociale leven bepalen, symboliseert het verhaal van Riet iets simpels en wezenlijks: soms blijft een menselijke belofte zwaarder wegen dan winstberekeningen. Voor nu gaat Riet gewoon door, met een glas Pinot grigio voor zich en de waardering van wie haar kennen.
